Asset Publisher
Historia nadleśnictwa
W skład Nadleśnictwa Okonek wchodzą dwa obręby: Lędyczek i Okonek. Do 1975 roku stanowiły one oddzielne nadleśnictwa.
Obręb Lędyczek tworzyło dawne nadleśnictwo o tej samej nazwie, które utworzono w październiku 1946 roku. W jego skład weszły lasy poniemieckiego państwowego Nadleśnictwa Landeck (Lędyczek)
o powierzchni 6084 ha oraz lasy byłych majątków ziemskich: Vangerov (Węgorzewo) i Lümzov (Łomczewo) o powierzchni 2301ha. Ogólna powierzchnia nadleśnictwa wynosiła 8385 ha.
W początkowym okresie istnienia nadleśnictwo nie posiadało planu gospodarczego ani map gospodarczych. Gospodarkę prowadzono wówczas w oparciu o przybliżoną tabelę klas wieku. W 1949 roku dokonano prowizorycznego urządzenia lasu i sporządzono plan gospodarczy na okres od 01.10.1949 do 30.09.1958r. Powierzchnia nadleśnictwa wynosiła 9664ha. Wytyczne prowizorycznego planu urządzania lasu w zakresie użytkowania nadleśnictwo realizowało tylko do 1952 roku. Kolejne lata przyniosły szereg zmian w przepisach dotyczących użytkowania oraz stanu posiadania. W 1955 roku dokonano nowej lokalizacji cięć na 5-lecie (1956-1960). Okres pierwszych lat powojennych charakteryzował się brakiem siły roboczej oraz wysunięciem na pierwszy plan prac z zakresu pozyskania drewna ze względu na potrzeby gospodarki narodowej. Rozmiar użytków rębnych osiągał wówczas maksymalne wartości, natomiast użytkowanie przedrębne prowadzono wyłącznie w celu pozyskania sortymentów określonych w planie (kopalniak i papierówka) głównie z drzewostanów III i IV klasy wieku. Użytkowanie przedrębne, które nie uwzględniało potrzeb hodowlanych spowodowało znaczne obniżenie jakości drzewostanów.
W okresie 1946-1951 wybuchła gradacja brudnicy mniszki, która zniszczyła głównie podrosty i podszyty świerkowe. Z kolei 1962 rok przyniósł gradację strzygonii chojnówki na powierzchni 1127 ha.
Obręb Okonek będący niegdyś odrębnym nadleśnictwem o nazwie Racibórz, utworzone zostało w 1945r.
W skład nadleśnictwa wchodziły dawne lasy majątkowe, chłopskie i miejskie. Ich struktura była zróżnicowana ze względu na odmienny sposób zagospodarowania poszczególnych obszarów leśnych. Część tych lasów powstała w wyniku zalesienia nieprzydatnych dla rolnictwa gruntów. W 1947 roku opracowano przybliżoną tabele klas wieku oraz przybliżony plan gospodarczy na najbliższe 3 lata. Powierzchnia nadleśnictwa wynosiła wówczas 5274 ha. W 1953-54 roku powstał prowizoryczny plan urządzania gospodarstwa leśnego na okres 1953-1962r. Na początku tego okresu powierzchnia Nadleśnictwa Okonek wynosiła 7299 ha. W 1970 roku część gruntów przekazano do Nadleśnictwa Jastrowie.
W 1975 roku Nadleśnictwo Okonek przyporządkowano Nadleśnictwu Lędyczek jako obręb Okonek i przyłączono administracyjnie do OZLP w Toruniu. Z chwilą powołania OZLP w Pile w dniu 01.01.1978 roku Nadleśnictwo Lędyczek z obrębem Okonek podporządkowano administracyjnie do tego zarządu. W wyniku dostosowania granic OZLP do aktualnego podziału administracyjnego kraju oraz podporządkowania nowo utworzonych obrębów leśnych poszczególnym nadleśnictwom wchodzącym w skład OZLP Piła, z dniem 01.01.1979r. dokonano podziału obrębu Lędyczek na trzy części po granicy województwa i przydzielono do Nadleśnictw: Człuchów, Czarne Człuchowskie i Lędyczek. Do obrębu Lędyczek zaś przyłączono wzdłuż granicy województwa pilskiego cześć gruntów z obrębu Czarne (Nadleśnictwo Czarne Człuchowskie) oraz z obrębu Szczecinek (Nadleśnictwo Szczecinek).
Z dniem 01.11.1979r. zgodnie z Zarządzeniem Dyrektora Naczelnego Lasów Państwowych zmieniono nazwę Nadleśnictwa Lędyczek na Nadleśnictwo Okonek.
W roku 1985 do nowo powstałego Nadleśnictwa Lipka zostaje przekazany obręb Radawnica. Od 1 lipca 1985 roku, jako dwuobrębowe Nadleśnictwo Okonek funkcjonuje na obszarze administracyjnym zbliżonym do dzisiejszego.
Asset Publisher
Asset Publisher
OBIEG WODY W PRZYRODZIE
OBIEG WODY W PRZYRODZIE
Woda występująca w przyrodzie jest w nieustannym ruchu od miliardów lat, co zapewnia życie na Ziemi. W czasie przemieszczania się pomiędzy wodami atmosferycznymi, powierzchniowymi i podziemnymi, cząsteczki wody podlegają ciągłym przemianom fazowym, zmieniając kilkakrotnie stany skupienia: gazowy, ciekły i stały. Krążenie wody między atmosferą, hydrosferą i litosferą, zachodzące na skutek wpływu Słońca, siły grawitacyjnej i ruchu Ziemi, nazywamy obiegiem wody tzw. cyklem hydrologicznym. Hydrosfera to tzw. „wodna powłoka”, skupia wszystkie wody na Ziemi zgromadzone w morzach, oceanach, jeziorach, rzekach, bagnach, pokrywie śnieżnej, lodowcach i zbiornikach wód podziemnych. Ruch i przemiany cząsteczek wody zachodzą w obszarze szesnastokilometrowej grubości warstwie atmosfery oraz 800-metrowej warstwie skorupy ziemskiej.
W skrócie obieg wody przebiega następującymi etapami:
- parowanie
- kondensacja pary wodnej
- opady
- przesiąkanie
- spływ do powierzchni ziemi i gruntu
- spływ strumieni, rzek i wód gruntowych do jezior i mórz
- ponowne parowanie
Głównym czynnikiem sprawczym krążenia wody jest energia Słońca, którego ciepło powoduje parowanie wody w stanie ciekłym z powierzchni zbiorników wodnych . Zjawisko to dotyczy oceanów, mórz, rzek, jezior, sztucznych zbiorników. Parują także rośliny lądowe w procesie transpiracji, jak i gleba. Nawet, choć w małym stopniu, paruje woda z organizmów ludzkich i zwierzęcych. Źródłem pary wodnej jest też lód i śnieg, dzięki sublimacji ( przechodzenie ciała stałego w stan gazowy z pominięciem fazy ciekłej). Możemy to zaobserwować np. wiosną , kiedy pod wpływem dużej energii cieplnej Słońca płatki śniegu szybko znikają, mimo że nie widzimy, by śnieg się topił. Jednak głównym źródłem tzw. wody atmosferycznej są morza i oceany, które zajmują ok 70% powierzchni Ziemi. Rocznie z ogromnej powierzchni oceanów paruje ok. 6 razy więcej wody niż z obszarów lądowych.
Powstałe cząsteczki pary wodnej unoszone są przez pionowe ruchy ogrzanego powietrza. Przemiany faz wody w atmosferze zależne są od spadku temperatury. Na pewnej wysokości nad Ziemią w wyniku ochładzania się powietrza i w warunkach nasycenia parą wodną, dochodzi do kondensacji (skraplania) tzn. przemiany stanu gazowego wody w ciekły. W efekcie tworzą się chmury. Cząsteczki pary wodnej skraplają się na tzw. jądrach kondensacji tzn. mikroskopijnych rozmiarów stałych cząstkach. Na nich osiadają produkty kondensacji w postaci kropelek wody lub kryształki lodu powstałe w wyniku resublimacji ( przemiany pary wodnej w ciało stałe z pominięciem fazy ciekłej). W wyższych częściach atmosfery skondensowana para wodna tworzy chmury, w niższych, nisko nad ziemią, powstaje mgła, natomiast na powierzchni ziemi lub przedmiotach, osady np. rosa, szadź czy szron.
Cyrkulacja powietrza przenosi parę wodną i wodę zgromadzoną w chmurach nad lądy.
Gdy temperatura dostatecznie obniży się, krople wody rozrastają się i pod wpływem siły ciężkości spadają z chmur na ziemię w postaci różnych opadów: deszczu, śniegu, krupy, gradu. Większość opadów, bo 80% z ogólnej sumy, trafia do mórz i oceanów, a tylko 20% na kontynenty. Ilość opadów na Ziemi zależy od wielu czynników: odległości od mórz i i oceanów – wraz z nią spada wilgotność powietrza, a to pociąga za sobą zmniejszenie ilości opadów, oraz od wysokości nad poziomem morza.
Woda, która trafia na kontynenty, częściowo wyparowuje z powierzchni lądów z powrotem do atmosfery, część wychwytują rośliny (na skutek transpiracji wraca ponownie do atmosfery). Większość wód opadowych spływa jednak w postaci potoków i rzek do morza -dając odpływ powierzchniowy lub wsiąka ( infiltruje) do gruntu i zasila podziemne wody (gruntowe) dając odpływ gruntowy do zbiorników wodnych: źródła, rzeki, jeziora i morza. Wody powierzchniowe i podziemne kierują się do oceanów zamykając cykl. Część wód opadowych w postaci śniegu, lodu i lodowców jest zatrzymywana ( retencjonowana) na powierzchni lądów i wyłączana z obiegu na dłuższy lub krótszy okres czasu. Po stopnieniu, wody te wracają również do mórz.
Pełny, zamknięty cykl krążenia wody, pomiędzy oceanem, atmosferą i lądem obejmujący wszystkie przemiany wody nazywamy dużym obiegiem ( w skali całego globu) natomiast krążenie wody, które obejmuje tylko parowanie i opad i zachodzi pomiędzy atmosferą i lądem lub atmosferą i oceanem- małym obiegiem wody ( w skali lokalnej).
Na lądzie też są obszary, gdzie wysoka temperatura powoduje intensywne parowanie, które przeważa nad opadami. Są to obszary z niedoborami wody: pustynie, sawanny, stepy, półpustynie.
Człowiek poprzez swoją działalność w coraz większym stopniu wpływa na naturalny obieg wody. Wskutek tego obniża się poziom wód podziemnych, zmniejsza się powierzchnia terenów o właściwościach retencyjnych, to znaczy zdolnych do zatrzymywania wody, wody atmosferyczne, powierzchniowe a nawet gruntowe ulegają zanieczyszczeniu, zmniejsza sie ilość dostępnej wody pitnej. Mimo, że obieg wody gwarantuje zachowanie stałej jej ilości, jednak należy pamiętać, że zasoby dostępnej wody pitnej zmniejszają się. Przyczyn takiego stanu rzeczy jest wiele: zanieczyszczone źródła, topnienie lodowców stanowiących ok. 70% zasobów wody pitnej, wzrost urbanizacji i rozwój przemysłu powodujące większe zużycie wody niż możliwość uzupełnienia jej zasobów w wyniku naturalnych procesów. Każdy z nas może mieć swój wkład w oszczędzanie tego życiodajnego płynu.
Źródło tekstu: