Asset Publisher
Psie zaprzęgi
Błękitne niebo. Wzdłuż drogi stoją rzędy drzew w białych czapach. Spod płóz sanek, ciągniętych przez dwie pary puszystych psów, pryskają w górę kawałki zmrożonego śniegu. Człowiek stojący na sankach krzyczy w niezrozumiałym języku. To nie jest obrazek z dalekiej Laponii, ani ekranizacja książki Jacka Londona, ale coraz częstszy widok w naszym kraju.
Psie zaprzęgi, bo tak należy nazywać dyscyplinę oficjalnie zarejestrowaną przez Ministerstwo Sportu i Turystyki, zdobywają w Polsce coraz większą popularność. I nie chodzi tutaj tylko o profesjonalistów zrzeszonych w klubach i biorących udział w zawodach na całym świecie, ale o ludzi, którzy kochają psy, ruch i przyrodę, a traktujących ten sport jako rekreację jest coraz więcej. Szczególnie, że to doskonały sposób na spędzenie wolnego czasu w lesie, ze swoimi czworonogami.
Bieszczady - stolicą
Choć polskie zimy charakterem odbiegają od tych z Północy, to i w naszym kraju z powodzeniem można jeździć psimi zaprzęgami. Świadczyć o tym mogą nie tylko sukcesy polskich maszerów (maszer to osoba prowadząca zaprzęg) w zawodach Pucharu Świata, Mistrzostw Świata, czy Europy, ale i coraz większa liczba takich imprez organizowana u nas.
Mało który region nadaje się do tego tak dobrze jak polskie góry. Stolicą sportów zaprzęgowych są Bieszczady, nazywane polską Alaską. Od dziesięciu lat w Baligrodzie odbywają się zawody o nazwie „W Krainie Wilka", są też nieco młodsze: „W Krainie Żubra" - w Lutowiskach i „W Kresowej Krainie" w okolicach Lubaczowa. Przyciągają coraz większe rzesze spragnionych rywalizacji zawodników, ich czworonogów oraz widzów. – Z roku na rok zwiększa się popularność tej dyscypliny - mówi Andrzej Ratymirski, założyciel i prezes rzeszowskiego Klubu Sportowego Psich Zaprzęgów „Nome", który od wielu lat jest współorganizatorem zawodów. – Niektórzy, by kibicować, przyjeżdżają nawet z odległych miejscowość.
Bieszczadzkim zawodom kroku stara się dotrzymać Polana Jakuszycka, gdzie co roku gości „Husqvarna Tour". – Nasza impreza jest bardzo widowiskowa – mówi Zyta Bałazy, nadleśniczy Nadleśnictwa Szklarska Poręba, po terenach którego przebiega większość tras. – Ale i w Górach Izerskich jest pięknie.
Zawody psich zaprzęgów promują dyscyplinę, poszczególne regiony Polski i jej przyrodę, integrują lokalne społeczności. Pętle tras przebiegają przez ośnieżone grzbiety gór i lasy. W ich wytyczaniu i organizowaniu zawodów często biorą udział nadleśnictwa. – Psim treningom służą akurat nieczynne drogi i szlaki zrywkowe. Na naszym terenie, ze względu na różnorodne formy ochrony przyrody, ciężko jest wyznaczyć stałe trasy. Organizatorzy co roku muszą uzgadniać ich przebieg i otrzymywać stosowną opinię od Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska – tłumaczy pani nadleśniczy.
Na sankach przez jezioro
Zaprzęgi to świetny sposób na oryginalną rekreację. – Psy dają doskonałą możliwość obcowania z przyrodą – mówi Jarosław Kemuś, leśniczy, właściciel ośmiu czworonogów rasy husky. Na co dzień kieruje szkółką w Doręgowicach (Nadleśnictwo Lutówko) i dużo czasu spędza w terenie. Twierdzi jednak, że uczuć, które towarzyszą powożeniu zaprzęgiem nie da się porównać z żadnymi innym. Dzikość psów idealnie komponuje się z naturą.
Chociaż mieszka na Pojezierzu Kaszubskim słynącym z łagodnych zim, nie ma problemów ze znalezieniem terenów nadających się do jazdy. – Można też jeździć po powierzchni jezior skutych lodem – tłumaczy. Nocleg przy kilkunastostopniowym mrozie w towarzystwie dziesięciu psów to niesamowite przeżycie. – Człowieka otacza cisza niekiedy tylko przerywana ich tajemniczym wyciem. Wracając z takiej wycieczki, czuję się, jakbym wracał z dalekiej północnej wyprawy – dodaje.
Pasjonaci zaprzęgów podkreślają, że ten sport jest bardzo mocno związany z lasem. Magda Lupakowa jest leśniczką. O psim zaprzęgu marzyła od dzieciństwa, które spędziła w górskiej leśniczówce. – Od najbliższych sąsiadów dzieliły nas trzy kilometry. Zimą widać było świeże ślady wilków. Do tego pokochałam książki przygodowe, szczególnie Londona – wspomina. - Otoczenie sprawiło, że powstało marzenie. Spełniłam je kilkadziesiąt lat później.
Jarosław Kemuś i Andrzej Ratymirski najchętniej trenują w lesie. – Nie wyobrażam sobie jazdy gdzie indziej – mówi pan Jarosław. Jako leśnik postrzega jednak kwestię wjazdu zaprzęgiem do lasu wieloaspektowo. – Powinniśmy powiadomić o tym zamiarze gospodarza terenu, najczęściej leśniczego – tłumaczy. – Dowiemy się wtedy kiedy i gdzie będziemy mogli poruszać się po lesie bezpiecznie.
Maszer, sled i stake-out
Przygodę z zaprzęgami należy zacząć od psa. – Ktoś mądry powiedział, że huskyego się albo w ogóle nie ma, albo ma się ich kilka – mówi z uśmiechem pan Jarosław. Dlatego należy się przygotować na to, że stadko szybko się powiększy. Właściciele psów zwracają uwagę na to, że przed kupnem pierwszego, należy daną rasę poznać, pojechać na zawody, do hodowli, spotkać się z właścicielem zaprzęgu. Należy pamiętać, że psy to nie rzeczy, które można odstawić na bok. Pani Magdalena zwróciła się po poradę do wicemistrzyni świata. – Nauczyła mnie wszystkiego, przede wszystkim właściwego użycia sprzętu. Wiele też dowiedziałam się pracując podczas zawodów jako jej pomocnik.
- Psy wchodzące w skład zaprzęgu tworzą kennel. Ubiera się je w indywidualnie dopasowane szelki - ważne, żeby zwierzęciu nie zaszkodzić. Do nich podpina się sanki, czyli sled, lub - jak nie ma śniegu - wózek. Ceny sprzętu, tak jak we wszystkich sportach, są zróżnicowane. Można go kupić w profesjonalnych sklepach lub wykonać samodzielnie. Przeciętnie kosztuje tyle, co sprzęt narciarski – mówi Andrzej Ratymirski.
Jarosław Kemuś podkreśla, że husky mają zaprzęgi we krwi i z niecierpliwością czekają na start. Psa nie wolno do niczego zmuszać, ma czerpać z wysiłku radość i satysfakcję. – Każdy maszer powinien wiedzieć, czy jego pies się garnie się do biegu, czy tego nie lubi. Zdarzają się i takie wyjątki – tłumaczy.
Od skłonności czworonoga do biegania zależy też długość szkolenia. Zaczyna się od nauki posłuszeństwa. – To bardzo ważne, bo psi zaprzęg prowadzi się tylko głosem – dodaje pani Magda.
Psów nie wolno poganiać, ciągnąć ani zmuszać do biegu. Maszer może w trakcie zawodów startować w wielu wyścigach, one - nie. Po biegu powinny być nakarmione, nagrodzone za wykonaną pracę i odstawione na zasłużony wypoczynek do stake out, czyli przestrzeni dla nich przeznaczonej.
Należy pamiętać o ustaleniu „ w stadzie" odpowiedniej hierarchii. – W obecności psów jem pierwszy, odwiedzający nas gość wita się najpierw ze mną – mówi pan Jarosław. – To czyni ze mnie samca alfa, psy to czują. Bez takiego poważania, można mieć z nimi kłopoty.
Hawk, Fado i Essuna
Oficjalnie uznaje się, że do sanek najlepiej nadają się psy ras północnych: syberian husky, alaskan malamut, pies grenlandzki i samojed.
Mimo różnic w wyglądzie, rasy te mają wiele cech wspólnych. Są wytrzymałe, niewrażliwe na mrozy, dobrze wykorzystują pokarm i szybko regenerują siły. Do ciężkich warunków życia dostosowały się dzięki specyficznej budowie ciała: obfite ciepłe futro i małe stojące uszy pozwalają ograniczyć straty ciepła.
- Husky to psy pierwotne. Mają bardzo silny instynkt stadny, zachowaniem przypominają wilki – mówi pan Jarosław. To pozostałość po trybie życia przodków. Łapane jesienią, zimą ogrzewały człowieka i służyły mu w zaprzęgach. Wiosną żyły na wolności i musiały wyżywić się same. Dlatego jedzą praktycznie wszystko, nawet mrożoną marchewkę. Cechuje je też umiejętność współpracy, zamiłowanie do ciągnięcia sanek i, po prostu, chęć do wysiłku. Wystarczy popatrzeć na zaprzęgi przed startem – psy się wiercą, niecierpliwią, są pełne radości.
Do zawodów dopuszczane są również tzw. greye, czyli mieszanki chartów z wyżłami. – Właściwie do sanek nadaje się każdy pies ważący powyżej dwunastu kilogramów – twierdzi Andrzej Ratymirski. Jarosław Kemuś nie widzi przeciwwskazań do tego, żeby zwykły kundel biegał w zaprzęgu. – Musi być widać, że garnie się do sanek, nie ucieka przed szelkami, a bieg sprawia mu przyjemność – dodaje.
Wszyscy podkreślają, że w psich zaprzęgach nie jest najważniejszy drogi sprzęt i najnowszej generacji wózki czy sanki. – Można jeździć byle czym – twierdzi pani Magda. – Najważniejsze, żeby się ruszyć. Poczuć wolność, mknąc przez zaśnieżony las.
Asset Publisher
Asset Publisher
Zbiorowiska leśne
Zbiorowiska leśne
Duża różnorodność zbiorowisk roślinnych w Polsce jest spowodowana przejściowością klimatu. W naszym kraju występują zarówno rośliny typowe dla klimatu morskiego, jak i kontynentalnego. Naturalna roślinność została w ogromnym stopniu zniszczona i zastąpiona roślinnością wprowadzoną przez człowieka.
Bory
Bory stanowią najbardziej ubogą grupę siedlisk, o glebach silnie kwaśnych, wytworzonych z piasków lub torfów wysokich, z butwiną lub torfem wysokim, z runem borowym i sosną w drzewostanie jako głównym gatunkiem lasotwórczym.
Bór suchy - Bs
Bór świeży - Bśw
Bór wilgotny - Bw
Bór bagienny – Bb
Źródło tekstu:
http://www.encyklopedia.lasypolskie.pl/doku.php?id=b:bory
Bór suchy - Bs
Siedlisko skrajnie suche i ubogie. Woda gruntowa występuje zwykle co najmniej (poniżej 4 m) pod powierzchnią ziemi. Gleby bielicowe lub bielice właściwe z piasków wydmowych, piasków lotnych, piasków i żwirów wodno-lodowcowych z cienką warstwą próchnicy o charakterze suchego torfu. Typowe siedliska boru suchego związane są z glebami słabo wykształconymi, wytworzonymi ze zwydmionych luźnych piasków (mogą to być zarówno wydmy śródlądowe powstałe z piasków pochodzenia rzecznego, np. w Dzielnicy Kotliny Gorzowskiej lub sandrowego, np. w Dzielnicy Borów Tucholskich lub Dzielnicy Puszczy Kurpiowskiej, jak też wydmy nadmorskie w dzielnicy Pasa Nadmorskiego) lub z piasków luźnych pochodzenia eolicznego nie tworzących wydm. Typowe siedliska boru suchego spotykane są już bardzo rzadko, z reguły zajmują przyszczytowe fragmenty wydm (są łatwo podatne na erozję wietrzną).
Charakterystyczną cechą runa jest występowanie krzaczkowatych porostów naziemnych (głównie chrobotków) oraz wąskolistnych traw (szczotlicha, kostrzewa owcza), których siwe zabarwienie nadaje siedlisku specyficzny koloryt.
Gatunki runa typowe:
Cladonia pl. sp. - chrobotki,
Dicranum scopiarium - widłoząb mietlisty,
Calluna vulgaris - wrzos pospolity,
Festuca ovina - kostrzewa owcza,
Corynephorus canescens - szczotlicha siwa,
Nardus stricta - bliźniczka psia trawka,
Carex ehcetorum - turzyca wrzosowiskowa,
Koehleria glauca - strzęplica siwa,
Hieracium pilosella - jastrzębiec kosmaczek,
Arctostapyllos uva-ursi - mącznica lekarska,
Cetraria islandica - porost islandzki,
Entodon Schreberi - rokiet pospolity.
Drzewostan:
Gatunki główne: sosna
Gatunki domieszkowe: brzoza brodawkowata.
Gatunki podszytowe: jałowiec.
Drzewa są cienkie i często pokrzywione. W runie występuje duża ilość porostów (chrobotki), które spotyka się nie tylko na powierzchni ziemi, ale także na pniach drzew. Runo w typowym borze suchym jest monotonne i ubogie, o charakterystycznym kolorycie.
Z punktu widzenia gospodarki leśnej bór suchy przedstawia wartość tylko jako użytek ekologiczny wzbogacający różnorodność naszych lasów. Szczególnie cenne jest występowanie tam specyficznej fauny bezkręgowców (np. drapieżnych owadów, a także niektórych gatunków pająków z rodziny skaczeli).
Źródło tekstu:
http://www.encyklopedia.lasypolskie.pl/doku.php?id=b:bor-suchy-bs
https://pl.wikipedia.org/wiki/B%C3%B3r_suchy
Bór świeży - Bśw
Bór świeży jest jednym z najbardziej rozpowszechnionych siedlisk leśnych w kraju. Siedliska te występują w całej nizinnej części kraju
Bór świeży zajmuje siedliska umiarkowanie ubogie, wciąż słabo uwilgotnione, ale na glebach już nieco lepszych niż bór suchy.
Runo najczęściej mszyste, szczególnie w młodych drzewostanach (20-60 lat). W starszych (lub w młodszych, ale silniej prześwietlonych) mchom towarzyszą krzewinki - wrzos, borówka brusznica oraz wąskolistne kępkowe trawy (kostrzewa owcza), a w niektórych regionach kraju także śmiałek pogięty. Występują tu także porosty krzaczkowate (chrobotki), ale w niewielkich ilościach.
Gatunki runa typowe różnicujące Bśw (od Bs):
Vaccinium myrtillus - borówka czarna,
Hyllocomium splendes - gajnik lśniący,
Melampyrum pratense - pszeniec zwyczajny,
Dicranum undulatum - widłoząb falisy,
Chimaphila umbellata - pomocnik baldaszkowy,
Danthonia decumbens - izgrzyca przyziemna,
Lycopodium clavatum - widłak goździsty,
Luzula pilosa - kosmatka owłosiona,
oraz Deschampsia flexuosa - śmiałek pogięty w krainach I, III, V i VI),
Emipetrum nigrum - bażyna czarna (w krainie dzielnicy Pasa Nadmorskiego),
Calamagrostis arundinacea - trzcinnik leśny w krainie II),
Convallaria maialis - konwalia majowa (w krainie II),
Goodyera repens - tajęża jednostronna (w krainie II),
Molinia coerulea - trzęślica modra (w wariancie świeżym, w krainach I—IV).
Gatunki częste:
Entodon schreberi - rokiet pospolity,
Vaccinium vitis-idaea - borówka brusznica,
Calluna vulgaris - wrzos pospolity,
Dicranum scoparium - widłoząb mietlisty.
Drzewostan:
Gatunki główne: sosna
Gatunki domieszkowe: brzoza, świerk.
Gatunki podszytowe: jałowiec, jarząb, dąb bezszypułkowy.
Bory świeże mają szeroki zasięg klimatyczny wytwarzają szereg podtypów, które różnią się między sobą rodzajem domieszek. Wspólną cechą wszystkich podtypów jest tendencja do wytwarzania warstwy podrzędnej z gatunków o wyższych wymaganiach glebowych, które tylko jednostkowo wchodzą w drzewostan główny. Najbardziej charakterystyczny jest podtyp z domieszką świerka. W podtypie tym świerk buduje warstwę podszytową i dolne piętra, jednostkowo dorównując wysokością sośnie.
W starszych drzewostanach obserwuje się bardzo ładne naloty i podrosty sosnowe. Jest to charakterystyczna cecha boru świeżego. Sosna odnawia się w lukach i przerzedzeniach. Z odnowień tych, stosując umiejętnie cięcia częściowe, można wyhodować drzewostany o zróżnicowanej strukturze przestrzennej i wiekowej. Podniesienie wydajności siedliska jest możliwe przez utrzymanie domieszek liściastych, zwłaszcza cienistych, wykładanie chrustem i wapnowanie.
Źródło tekstu:
http://www.encyklopedia.lasypolskie.pl/doku.php?id=b:bor-swiezy-bsw
https://pl.wikipedia.org/wiki/B%C3%B3r_%C5%9Bwie%C5%BCy
Bór wilgotny - Bw
Jest ubogim siedliskiem występującym zazwyczaj w sąsiedztwie boru świeżego, w płaskich obniżeniach z dość płytkim poziomem wód gruntowych
Runo typu trawiasto-krzewinkowo-mszystego z dużym udziałem trzęślicy, borówki czarnej, łochyni oraz mchów (szczególnie płonnika tworzącego ciemnozielone, kilkunastocentymetrowe kępy).
Gatunki runa różnicujące Bw od Bśw:
Vaccinium uliginosum - borówka bagienna,
Ledum palustre - bagno zwyczajne,
Molinia coerulea - trzęślica modra,
oraz Carex globularis - turzyca kulista (w krainie II, dzielnicy Puszczy Augustowskiej),
Sphagnum apiculatum - torfowiec odgięty.
Gatunki częste:
Vaccinium myrtillus - borówka czarna,
Entodon Schreberi - rokiet pospolity,
Vaccinium vitis-idaea - borówka brusznica,
Dicranum undulatum - widłoząb falistolistny,
Hylocomium splendens - gajnik lśniący.
Drzewostan:
Gatunki główne: sosna, świerk
Gatunki domieszkowe: brzoza brodawkowata, brzoza omszona,świerk
Gatunki podszytowe: kruszyna, jarząb, wierzby krzewiaste (wierzba szara i uszata), jałowiec
Drzewostan z przewagą sosny, rzadziej świerka, z domieszką brzozy omszonej, rzadziej brodawkowatej. Warstwę krzewów tworzy przede wszystkim kruszyna, jarzębina, rzadziej wierzba uszata. W dość bujnym, ale niezbyt bogatym gatunkowo runie dominuje borówka czernica ze stałą, często dość liczną (szczególnie w wariancie silnie wilgotnym) domieszką trzęślicy modrej. W niewielkich ilościach spotyka się także rośliny bagienne: borówkę bagienną i bagno zwyczajne, brak jest natomiast gatunków typowych dla borów świeżych (np. konwalii, kostrzewy owczej czy turzycy wrzosowiskowej). Warstwę mchów, zajmującą do 40-50% powierzchni, tworzy płonnik pospolity, rokiet, gajnik lśniący oraz w niewielkich ilościach torfowce.
Źródło tekstu:
http://www.encyklopedia.lasypolskie.pl/doku.php?id=b:bor-wilgotny-bw
https://pl.wikipedia.org/wiki/B%C3%B3r_wilgotny
Bór bagienny - Bb
Bory bagienne zajmują niewielkie powierzchnie, spotykane są na większości obszaru Polski.
Występują w bezodpływowych obniżeniach, nieckach, często na obrzeżach zarastających jezior.
W warstwie runa występują: wełnianka, żurawina, bagno, łochynia oraz mchy - torfowce.
Gatunki runa typowe różnicujące Bb od Bw :
Oxycoccus quadripetalus - żurawina błotna,
Eriophorum vaginatum - wełnianka pochwowata,
Andromeda polifolia - modrzewnica zwyczajna,
Sphagnum pl.sp. - mchy torfowe,
Polyłrichum strictum - płonnik zwyczajny,
Aulacomium palusłre - mochwian bagienny,
Carex fusca - turzyca pospolita,
Drosera rotundifolia - rosiczka okrągłolistna,
oraz Erica tetralix - wrzosiec bagienny (w krainie I, dzielnicy Pasa Nadmorskiego).
Gatunki częste:
Vaccinium uliginosum - borówka bagienna,
Ledum palustre - bagno zwyczajne,
Molinia coerulea - trzęślica modra,
Vaccinium myrtillus - borówka czarna.
Drzewostan:
Gatunki główne: sosna
Gatunki domieszkowe: brzoza omszona, miejscami świerk (w zasięgu swego występowania)
Gatunki podszytowe: kruszyna, wierzby krzewiaste (wierzba szara i uszata).
Drzewostan (często dosyć rzadki, lukowaty - szczególnie w wariancie bardzo mokrym) tworzy sosna, osiągająca w wieku 100 lat maksymalną wysokość 12-16 m, ze sporadyczną domieszką brzozy omszonej.
Domieszka świerka i brzozy omszonej liczniejsza jest na siedliskach odwadnianych, ponieważ drzewostan powstaje nierównomiernie, można spotkać tu drzewa w różnym wieku. Stare sosny mają charakterystyczne, parasolowate korony. Warstwa krzewów, z wyjątkiem siedlisk odwadnianych, zaznacza się słabo. Występują tu gatunki tworzące drzewostan oraz kruszyna, jarzębina, rzadziej wierzba uszata. Siedliska boru bagiennego, ze względu na rzadkość oraz łatwość ich degradacji na skutek odwodnienia, powinny podlegać ochronie.
Cechą biolekologiczną jest prawie zupełny brak miejsc lęgowych dla ptaków oraz małych gryzoni i mrowisk oraz częstsze niż w innych borach występowanie gadów, ale specjalnie na obwodzie, w przejściu do borów suchych. Bory bagienne są najbardziej na południe wysuniętymi lasami z elementami arktycznymi, wśród których do najrzadszych należą: brzoza karłowata, brzoza niska, wierzba borówkolistna, wierzba lapońska i zimoziół.
Źródło tekstu:
http://www.encyklopedia.lasypolskie.pl/doku.php?id=b:bor-bagienny-bb
https://pl.wikipedia.org/wiki/B%C3%B3r_bagienny
Bory mieszane
Bory mieszane to średnio-żyzne siedliska, w których optimum jakościowe osiąga sosna, panując w drzewostanach ze znaczną domieszką świerka, jodły lub modrzewia. Dolne piętro może stanowić dąb lub buk.
Drzewostan najczęściej mieszany, składający się z gatunków iglastych i liściastych, miejscami z II piętrem o niewielkim pokryciu. W runie, obok gatunków oligotroficznych, pojawiają się gatunki mezotroficzne.
Źródło tekstu:
http://www.encyklopedia.lasypolskie.pl/doku.php?id=b:bory-mieszane
Bór mieszany świeży - BMśw
Bór mieszany świeży występuje zwykle na dość ubogich, przesortowanych i mało przemytych piaskach rzecznych lub sandrowych, w terenie płaski lekko falistym.
Siedliska boru mieszanego świeżego mogą występować w wariancie umiarkowanie świeżym bez wyraźnego wpływu wody gruntowej na siedlisko oraz w wariancie silnie świeżym pod słabym wpływem wody gruntowej.
W runie dominuje borówka czernica, ale spotyka się tu znacznie więcej roślin zielnych oraz paproci.
Gatunki częste:
Vaccinium myrtillus - borówka czarna,
Entodon Schreberi - rokiet pospolity,
Hylocomium splendens - gajnik lśniący,
Trientalis europaea - siódmaczek leśny,
Luzula pilosa - kosmatka owłosiona,
Calamagrostis arundinacea - trzcinnik leśny,
Pirola secunda - gruszyczka jednostronna,
Deschampsia flexuosa - śmiałek pogięty,
Dicranum undulatum - widłoząb mietlisty,
Melampyrum pratense - pszeniec pospolity,
oraz Convallaria maialis - konwalia majowa (w krainie II).
Drzewostan:
Gatunki główne: sosna, świerk
Gatunki domieszkowe: buk, dąb szypułkowy, dąb-bezszypułkowy,modrzew, brzoza, jodła, lipa drobnolistna.
Gatunki podszytowe: jałowiec, jarząb, leszczyna, kruszyna, trzmielina, wiciokrzew pomorski
Zasadnicza różnica pomiędzy borem świeżym a borem mieszanym świeżym to obecność w warstwie drzew w BMśw gatunków liściastych i bujnie rozwinięta warstwa krzewów. Główny gatunek drzewostanu to sosna, ale w niektórych rejonach Polski, szczególnie w rejonie północno-wschodnim, towarzyszy jej świerk. Niekiedy w drzewostanie różnicują się wyraźnie dwa piętra drzew. W runie boru mieszanego świeżego dominuje krzewinka - borówka czernica. Od boru świeżego odróżnia bór mieszany świeży obecność konwalijki dwulistnej, a w niektórych rejonach Polski również konwalii majowej (w części zachodniej) oraz szczawika zajęczego (w północnej części).
Źródło tekstu:
http://www.encyklopedia.lasypolskie.pl/doku.php?id=b:bor-mieszany-swiezy-bmsw
https://pl.wikipedia.org/wiki/B%C3%B3r_mieszany_%C5%9Bwie%C5%BCy
Bór mieszany wilgotny - BMw
Spotykany jest w obniżeniach terenowych, często w sąsiedztwie boru mieszanego świeżego lub boru wilgotnego, tam gdzie zaznacza się wpływ wody gruntowej na siedlisko. Bór mieszany wilgotny zajmuje siedliska ubogie, wilgotne. W runie dominuje czernica, orlica (o ile występuje jest bardzo wyrośnięta, czasem do 1,5 m), kępy trzęślicy i mchów. Pojedynczo można spotkać borówkę bagienną i bagno, a w najbardziej wilgotnych miejscach także torfowce.
Gatunki częste:
Vaccinium myrtillus - borówka czarna,
Molinia coerulea - trzęślica modra,
Sphagnum apiculatum - torfowiec,
Rhytidiadelphus triquetrus - fałdownik trzyrzędowy,
Trientalis europaea - siódmaczek leśny,
Entodon Schreberi - rokiet pospolity,
Hylocomium splendens - gajnik lśniący,
Luzula pilosa - kosmatka owłosiona,
Vaccinium uliginosum - borówka bagienna,
Ledum palustre - bagno pospolite.
Drzewostan:
Gatunki główne: sosna, świerk.
Gatunki domieszkowe: dąb, świerk, brzoza, osika, jodła .
Gatunki podszytowe: kruszyna, wierzby krzewiaste, leszczyna, jarząb.
Główne gatunki drzew: sosna i świerk w borze mieszanym wilgotnym wyrastają na dorodniejsze okazy niż w borze bagiennym. W domieszce pojawiają się poza brzozą gatunki liściaste, których nie ma w borze wilgotnym: dąb, topola osika oraz w granicach zasięgu - jodła pospolita. Borówka bagienna i bagno, królujące w runie boru wilgotnego, „schodzą” tutaj do rangi gatunków częstych i rosną raczej pojedynczo, ustępując pola łanom „jagodników” i orlicy, która może tu osiągnąć wysokość do 2 m, tworząc prawdziwe „piętro” nad niższymi gatunkami.
Źródło tekstu:
http://www.encyklopedia.lasypolskie.pl/doku.php?id=b:bor-mieszany-wilgotny-bmw
https://pl.wikipedia.org/wiki/B%C3%B3r_mieszany_wilgotny
Bór mieszany bagienny - BMb
Zajmuje gleby żyźniejsze. Siedlisko boru mieszanego bagiennego to siedlisko z bardzo płytkim poziomem wód gruntowych lub umiarkowanym, obniżonym (zazwyczaj przez odwodnienie), płytkim poziomem wody gruntowej. Runo, chociaż podobne do boru bagiennego, różni się obecnością trzęślicy i różnego rodzaju turzyc.
Gatunki częste:
Sphagnum pl. sp. - torfowce,
Polytrichum commune - płonnik pospolity,
Molinia coerulea - trzęślica modra,
Oxycoccus quadripetalus - żurawina błotna,
Lycopodium annotinum - widłak jałowcowaty.
Drzewostan:
Gatunki główne: sosna; w wariancie umiarkowanie odwadnianym również świerk.
Gatunki domieszkowe: brzoza omszona.
Gatunki podszytowe: kruszyna, wierzby krzewiaste.
Obok sosny o znacznie korzystniejszym niż w borze bagiennym, pokroju, rośnie tutaj brzoza omszona i świerk. Olszy czarnej z reguły na tych siedliskach się nie spotyka.
W warstwie krzewów, zazwyczaj niezbyt obfitej, pojawiają się głównie podrosty gatunków tworzących drzewostan oraz kruszyna, wierzby, a także jarzębina.
W runie, obok gatunków typowych dla borów bagiennych, spotyka się kilka gatunków turzyc (siwa, gwiazdkowata, pospolita), wełniankę wąskolistną, jak również czermień błotną.
Warstwa mszysta jest na ogół bardzo dobrze wykształcona. Z reguły dominują torfowce, których ilość, w zależności od wariantu wilgotnościowego, może ulegać zmianie.
Źródło tekstu:
http://www.encyklopedia.lasypolskie.pl/doku.php?id=b:bor-mieszany-bagienny-bmb
https://pl.wikipedia.org/wiki/B%C3%B3r_mieszany_bagienny
Lasy mieszane nizinne
Lasy mieszane obejmują grupę siedlisk o średniej żyzności, ale znacznie wyższej niż w przypadku borów mieszanych.
Gleby dość zasobne i umiarkowanie kwaśne, średnio nasycone zasadami. Rozkład ścioły prowadzi do powstania próchnic moderowych, jedynie w lesie mieszanym bagiennym tworzy się torf przejściowy.
W naturalnej postaci tych siedlisk gatunkami lasotwórczymi są głównie sosna, dąb, buk, świerk niskiej bonitacji oraz, w granicach zasięgu, jodła, zaś modrzew, grab, brzoza stanowią jedynie domieszkę w składzie drzewostanu.
Las mieszany świeży - LMśw
Las mieszany wilgotny - LMw
Las mieszany bagienny – LMb
Źródło tekstu:
http://www.encyklopedia.lasypolskie.pl/doku.php?id=l:lasy-mieszane
Las mieszany świeży - LMśw
Zajmuje siedliska średnio żyzne, świeże.
Roślinność runa jest podobna jak w borach mieszanych, ale zdecydowanie mniej jest tu czernicy, więcej gatunków zielnych. W miejscach bardziej prześwietlonych, runo jest zazwyczaj bujne i bogate gatunkowo, występuje tu dużo traw i ziół.
Gatunki runa typowe różnicujące LMśw od BM:
Hepatica nobilis - przylaszczka pospolita,
Stellaria holostea - gwiazdnica wielokwiatowa,
Carex digitata - turzyca palczasta,
Ajuga reptans - dąbrówka rozłogowa,
Melica nutans - perłówka zwisła,
Mucelis muralis - sałatnik leśny,
Poa nemoralis - wiechlina gajowa,
Hieracium murorum - jastrzębiec leśny,
Catharinea undulała - żurawiec falistolistny,
Moehringria trinervia - możylinek trójnerowowy,
oraz Oxalis acetosella - szczawik zajęczy (w krainie IV),
Serratula tinctoria - sierpik balwierski (j.w.),
Melampyrum nemorosum - pszeniec gajowy (j.w.),
Betonica officinalis - bukwica zwyczajna (j.w.).
Gatunki częste:
Majanthemum bifolium - konwalijka dwulistna,
Luzula pilosa - kosmatka owłosiona,
Calamagroslis arundinacea - trzcinnik leśny,
Pteridium aquilinum - orlica pospolita,
Dryopteris spinulosa - narecznica krótkoostna,
Polyłrichum attenuatum - płonnik strojny,
Robus saxatilis - malina kamionka,
Fragaria vesca - poziomka pospolita,
Trentalis europaea - siódmaczek leśny,
Carex pilulifera - turzyca pigułkowata,
Drzewostan:
Gatunki główne: sosna, dąb, buk, świerk , jodła
Gatunki domieszkowe: modrzew, brzoza, osika, lipa, klon, świerk, jodła
Gatunki podszytowe: leszczyna, trzmielina, kruszyna, jarząb, wiciokrzew, dereń, głóg.
Drzewostan jest na ogół mieszany, złożony z sosny, dębu bezszypułkowego i szypułkowego, brzozy brodawkowatej, lipy drobnolistnej, osiki oraz (w granicach zasięgu) buka, świerka i jodły. W warunkach naturalnych dominują gatunki liściaste (dęby, a w północno-zachodniej i zachodniej Polsce - buk). Drzewostan często jest dwupiętrowy, z gatunkami liściastymi w dolnym piętrze.
Warstwa krzewów w lesie mieszanym świeżym, za wyjątkiem litych buczyn, jest dość dobrze rozwinięta. Tworzą ją: kruszyna, trzmielina brodawkowata, a także podrosty drzew (dębów, brzozy, osiki, buka, świerka lub jodły).
Do najczęściej spotykanych form lasu mieszanego świeżego należy, rozprzestrzeniony na terenie środkowej Polski, mieszany las sosnowodębowy, z drzewostanem dębowym złożonym często z obydwu gatunków dębu, z domieszką sosny, która może również dominować w drzewostanie oraz brzozy brodawkowatej i osiki, rzadziej modrzewia.
Źródło tekstu:
https://pl.wikipedia.org/wiki/Las_mieszany_%C5%9Bwie%C5%BCy
http://www.encyklopedia.lasypolskie.pl/doku.php?id=l:las-mieszany-swiezy-lmsw
Las mieszany wilgotny - LMw
Zajmuje siedliska średnio żyzne i wilgotne. Spotyka się go w sąsiedztwie siedlisk lasu mieszanego świeżego. Zajmuje zazwyczaj lokalne obniżenia z płytkim poziomem wód gruntowych lub długotrwale stagnującymi wodami opadowymi, albo strefy przejściowe między siedliskami boru mieszanego wilgotnego i lasu wilgotnego.
Runo, w zależności od zwarcia drzewostanu, różnie rozwinięte, ale zawsze spotyka się tu gatunki roślin wilgociolubnych, takich jak sit, niskie turzyce, tojeść, skrzyp oraz większe ilości mchu płonnika (rozległe, ciemnozielone poduchy), a w miejscach silniej wilgotnych nawet torfowców.
Gatunki runa typowe różnicujące LMw od BMw:
Deschampsia caespitosa - śmiałek darniowy,
Juncus effusus - sit rozpierzchły,
Juncus conglomeratus - sit skupiony,
Equisetum silvaticum - skrzyp leśny,
Ałhyrium filix-femina - wietlica samicza,
Carex lepohna - turzyca zajęcza.
Gatunki różnicujące LMw i LMśw od BMśw:
Stellaria holostea - gwiazdnica wielkokwiatowa,
Mucelis muralis - sałatnik leśny,
Ajuga reptans - dąbrówka rozłogowa,
Carex digitalis - turzyca palczasta.
Gatunki częste :
Oxalis acetosella - szczawik zajęczy,
Majanthemem bifolium - konwalijka dwulistna,
Lysimachia vulgaris - tojeść pospolita,
Calagrostis canescens - trzcinnik lancetowaty,
Polytrichum commune - płonnik pospolity,
Dryopteris austriaca - narecznica szerokolistna.
Drzewostan :
Gatunki główne: sosna, dąb szypułkowy świerk , jodła
Gatunki domieszkowe: brzoza, osika, świerk, lipa, olsza, grab (dolne piętro).
Gatunki podszytowe: kruszyna, leszczyna, jarząb, czeremcha.
Drzewostan jest tutaj podobny do drzewostanu w lesie mieszanym świeżym, ale z dominującym dębem szypułkowym, sosną, świerkiem i jodłą (w granicach zasięgu), jest dużo brzozy, przede wszystkim omszonej i osiki, a w wilgotniejszych partiach również olszy czarnej. W warstwie krzewów, zazwyczaj dość dobrze wykształconej, zaznacza się wyraźna dominacja kruszyny i iwy, gatunków lepiej znoszących dużą wilgotność podłoża. Ponadto znaczna ilość podrostów gatunków występujących w drzewostanie.
Lasy mieszane wilgotne zajmują w kraju około 2% powierzchni naszych lasów. Stanowią niewielkie powierzchnie i nie są często spotykane. Nieco ich więcej na Polesiu Podlaskim, Płaskowyżu Kolbuszowskim i Pogórzu Rzeszowskim oraz w Pradolinie Wrocławskiej i okolicach Rybnika.
Źródło tekstu:
http://www.encyklopedia.lasypolskie.pl/doku.php?id=l:las-mieszany-wilgotny-lmw
https://pl.wikipedia.org/wiki/Las_mieszany_wilgotny
Las mieszany bagienny - LMb
Jest dość rzadkim siedliskiem, rośnie na torfach przejściowych, spotykany często w pobliżu małych, zarastających jeziorek śródleśnych. Zajmuje siedliska średnio żyzne, bagienne, z bardzo płytką, kwaśną lub słabo kwaśną wodą gruntową.
Roślinność dna lasu charakteryzuje się występowaniem elementów borowych - szczególnie różnych gatunków mchów torfowców, czasem modrzaczka, borówki czernicy, trzęślicy oraz roślin typowych dla torfowisk przejściowych, np. niskich turzyc, a także szuwarowych gatunków zielnych i paproci typowych dla olsów.
Gatunki różnicujące runa LMb od LMw:
Dryopteris thelypteris - narecznica błotna,
Comarum palustre - siedmiopalecznik błotny,
Viola palustris - fiołek błotny,
Epilobium palustre - wierzbownica błotna,
Equisetum limosum - skrzyp bagienny,
Climacium dendroides - drabik drzewkowaty,
Carex canescens - turzyca siwa,
Lythrum salicaria - krwawnica pospolita,
Peucedanum palustre - gorysz błotny,
Lysimachia thyrsiflora - tojeść bukietowa.
Gatunki częste:
Calamagrosis canescens - trzcinnik lancetowaty,
Polytrichum commune - płonnik pospolity,
Sphagnum pl. sp. - torfowce,
Lysimachia vulgaris - tojeść pospolita,
Menyanthes trifoliata - bobrek trójlistny,
Carex fusca - turzyca pospolita,
Dryopteris ausłriaca - narecznica szerokolistna.
Gatunki częste w wariancie mniej mokrym:
Lycopodium annotinum - widłak jałowcowaty,
Vaccinium myrtillus - borówka czarna,
Entodon Schreberi - rokiet pierzasty,
Dicranum scoparium - widłoząb mietlisty.
Drzewostan:
Gatunki główne: sosna , brzoza omszona , olsza czarna, świerk
Gatunki domieszkowe: świerk, brzoza omszona, olsza.
Gatunki podszytowe: kruszyna, łoza, jałowiec, jarząb.
W drzewostanie panują: brzoza omszona, świerk, sosna zwyczajna, przy współudziale olszy czarnej. Siedliska o takim wyglądzie nazywa się często „brzeziną bagienną“. W północnej części kraju, gdzie z reguły świerk jest w tych warunkach gatunkiem dominującym w drzewostanie, siedlisko to bywa nazywane „świerczyną bagienną“.
Warstwa krzewów, o ile siedlisko nie jest silnie podtapiane, zazwyczaj jest dobrze rozwinięta. Dominuje kruszyna i podrosty gatunków tworzących drzewostan. Domieszkę stanowią wierzby.
Źródło tekstu:
http://www.encyklopedia.lasypolskie.pl/doku.php?id=l:las-mieszany-bagienny-lmb
https://pl.wikipedia.org/wiki/Las_mieszany_bagienny
LASY
Siedliska żyzne i bardzo żyzne, o glebach słabo kwaśnych lub obojętnych i średnim lub wysokim stopniu nasycenia zasadami. Pod drzewostanami zbliżonymi do naturalnych z moderem mulowym i mułem typowym, w olsach z torfem wysokim.
Charakteryzują się wielowarstwowym drzewostanem, z licznymi gatunkami krzewów i bogatym runem leśnym. Naturalne drzewostany tworzą głównie: dąb, buk, jodła, olsza i jesion oraz liczne gatunki domieszkowe.
Źródło tekstu:
http://www.encyklopedia.lasypolskie.pl/doku.php?id=l:lasy
Las świeży - Lśw
Zajmuje siedliska żyzne i bardzo żyzne, świeże.
Runo na ogół, na skutek ocienienia drzewostanu niezbyt rozwinięte. Charakteryzuje się występowaniem roślin zakwitających wczesną wiosną, przed rozwojem liści na drzewach (tzw. aspekt wiosenny), takich jak: fiołek leśny, przylaszczka, zawilec gajowy, miodunki.
Gatunki częste :
Oxalis acetosella - szczawik zajęczy,
Mycelis muralis - sałatnik leśny,
Hepatica nobilis - przylaszczka pospolita,
Stellaria holostea - gwiazdnica wielkokwiatowa,
Ajuga reptans - dąbrówka rozłogowa,
Galeopsis łetrahit - poziewnik szorstki,
Melica nutans - perłówka zwisła,
Anamone nemorosa - zawilec gajowy,
Majanthemum bifolium - konwalijka dwulistna,
Carex digitata - turzyca palczasta
Gatunki główne: dąb-szypułkowy, buk świerk,
Gatunki domieszkowe: modrzew, lipa, klon, jawor, osika, świerk, grab.
Gatunki podszytowe: leszczyna, trzmielina, kruszyna, jarząb, głóg, dereń, porzeczka alpejska, bez czarny.
Gatunki panujące w wielowarstwowym i silnie zwartym drzewostanie lasu świeżego to dąb szypułkowy, buk zwyczajny, świerk pospolity i niekiedy jodła pospolita. Natomiast gatunkiem współpanującym w większości naszych lasów zagospodarowanych jest sosna pospolita mimo, że siedlisko to jest nieodpowiednie dla hodowli sosny.
Źródło tekstu:
http://www.encyklopedia.lasypolskie.pl/doku.php?id=l:las-swiezy-lsw
https://pl.wikipedia.org/wiki/Las_%C5%9Bwie%C5%BCy
Las wilgotny - Lw
Typ siedliskowy lasu: żyzny i bardzo żyzny, wilgotny
Runo jest na ogół dobrze rozwinięte z wyraźnym górnym piętrem tworzonym przez wysokie byliny. Charakterystyczne jest występowanie licznych gatunków azotolubnych: pokrzywy, niecierpka, kopytnika, bodziszka, czyśćca.
Gatunki częste:
Galeobdolon luteum - gajowiec żółty,
Asperula odorata - marzanka wonna,
Stellaria holostea - gwiazdnica wielkokwiatowa,
Oxalis acetosella - szczawik zajęczy,
Lysimachia vulgahs - tojeść pospolita,
Carex silvatica - turzyca leśna,
Ajuga reptans - dąbrówka rozłogowa,
Mnium undulatum - merzyk fałdowany,
Athyrium filix-femina - wietlica samicza.
Gatunki główne: dąb szypułkowy, jesion
Gatunki domieszkowe: jesion, wiąz, klon, jawor, lipa, osika, grab.
Gatunki podszytowe: kruszyna, leszczyna, czeremcha, jarząb, bez czarny, bez koralowy, porzeczka czarna, dereń, trzmielina, kalina koralowa.
Las wilgotny jest siedliskiem najbardziej odpowiednim dla dębu szypułkowego i jesionu wyniosłego, dlatego te gatunki panują w drzewostanie. Charakterystycznym dla lasu wilgotnego zespołem roślinnym jest grąd niski, rosnący na żyznych i w wilgotnych siedliskach. Gatunki panujące w grądzie niskim to grab, dąb i świerk. Charakterystyczną rośliną pozwalającą odróżnić las wilgotny od lasu świeżego to kopytnik pospolity.
Źródło tekstu:
https://pl.wikipedia.org/wiki/Las_wilgotny
http://www.encyklopedia.lasypolskie.pl/doku.php?id=l:las-wilgotny-lw
Ols - Ol
Jest to siedlisko bardzo żyzne występujące najczęściej na obrzeżach jezior, łąk lub pastwisk, w dolinach rzecznych. Zajmuje siedliska bagienne, z bardzo płytką lub płytką wodą gruntową.
Siedlisko olsu charakteryzuje się dużym bogactwem gatunkowym roślinności dna lasu. Spotyka się tu zarówno gatunki typowo leśne porastające kępy przy pniach (paprocie, konwalijka, szczawik tojeść, różne gatunki mchów), jak i gatunki szuwarowe, charakterystyczne dla obrzeży otwartych wód stojących lub wolno płynących oraz bagiennych łąk. Są to różne gatunki wysokich turzyc, kosaciec żółty, knieć błotna. Roślinność ta wypełnia obniżenia pomiędzy kępami.
Gatunki częste:
Dryopteris thelypteris - narecznica błotna,
Calamagrostis canescens - trzcinnik lancetowaty,
Ranunculus repens - jaskier zwisły,
Lysimachia vulgaris - tojeść pospolita,
Urtica dioica - pokrzywa zwyczajna,
Geum urbanum - kuklik pospolity,
Lysimachia nummularia - tojeść rozesłana,
Athyrium filix-femina - wietlica samicza,
Juncus effusus - sit rozpierzchły,
Lysimachia thyrsiflora - tojeść bukietowa.
Gatunki główne: olsza czarna.
Gatunki domieszkowe: jesion, brzoza omszona, świerk
Gatunki podszytowe: leszczyna, kruszyna, bez czarny, porzeczka czarna, jarząb, czeremcha.
Drzewostany olszowe, ze względu na ich niedostępność, są trudne do zagospodarowania, dlatego kwestię ich odnowienia pozostawia się często naturze. W dużej mierze odbywa się to przez odroślą z pniaków. Żywotność olsu zależy od możliwości ruchu wody gruntowej - na terenie bezodpływowym następuje zubożenie siedliska. Mniejszy lub większy stopień zabagnienia zwęża możliwość urozmaicenia składu gatunkowego drzewostanów.
Na terenie, gdzie woda jest ruchoma i w konsekwencji dobrze natleniona i obfitująca w składniki pokarmowe spotykamy często inny typ siedliskowy lasu - ols jesionowy.
Źródło tekstu:
https://pl.wikipedia.org/wiki/Ols
http://www.encyklopedia.lasypolskie.pl/doku.php?id=o:ols-ol
Las łęgowy - Lł
Zajmuje siedliska żyzne i bardzo żyzne, okresowo zalewane lub podtapiane, o dużych wahaniach poziomu wody gruntowej w ciągu roku.
Jest to jedno z naszych najżyźniejszych siedlisk - dowodem tego jest piętrowa budowa runa leśnego.
Gatunki częste :
Geum urbanum - kuklik pospolity,
Lysimachia nummularia - tojeść rozesłana,
Circaea lutetiana - czartawa pospolita,
Stachys silvałica - czyściec leśny,
Urtica dioica - pokrzywa zwyczajna,
Galeodbolon luteum - gajowiec żółty,
Pulmonaria obscura - miodunka ćma,
Pulmonaria officinalis - miodunka plamista,
Aegopodium podagraria - podagrycznik pospolity,
Impatiens noli-tangere - niecierpek pospolity,
Geranium Robertianum - bodziszek cuchnący,
Deschampsia caespitosa - śmiałek darniowy,
Chrysosplenium alternifolium - śledzienica skrętolistna,
Dactylis Aschersoniana - kupówka Aschersona.
Drzewostan:
Gatunki główne: dąb szypułkowy, jesion.
Gatunki domieszkowe: wiąz, lipa, klon, jawor, topola biała, olsza, grab, brzoza, wierzba.
Gatunki podszytowe: bez czarny, bez koralowy, głóg, trzmielina, dereń, leszczyna, kruszyna, porzeczka czarna, czeremcha, tarnina, wierzby.
Gatunkami głównymi są dąb szypułkowy i jesion wyniosły (mogące dorastać imponujących rozmiarów) z domieszką topoli białej, wiązu szypułkowego, olszy czarnej, brzozy omszonej, a także jaworu, klonu zwyczajnego i lipy.
Warstwa krzewów jest bujnie rozwinięta - dominuje w niej czeremcha zwyczajna, spotyka się też derenia świdwę, bzy, leszczynę, trzmielinę oraz młode osobniki gatunków drzewiastych. Charakterystyczne jest, że formy drzewiaste mogą tworzyć tutaj również niektóre krzewy - nierzadko można spotkać w łęgu „drzewiaste” czeremchy, derenie czy trzmieliny. Na piaszczystych madach dużych rzek, np. w dolinie Wisły, czasami dominuje w drzewostanie topola biała i drzewiaste wierzby. Są to tzw. łęgi topolowe.
Źródło tekstu:
http://www.encyklopedia.lasypolskie.pl/doku.php?id=l:las-legowy-ll
https://pl.wikipedia.org/wiki/Las_%C5%82%C4%99gowy
Ols jesionowy - OlJ
Zajmuje siedliska żyzne, bagienne, z bardzo płytką lub płytką, ruchomą wodą gruntową o odczynie obojętnym lub zasadowym.
Runo jest bardzo bujnie rozwinięte, tworząc niekiedy piętra (jak w przypadku wilgotnego lasu łęgowego). Rzadko spotyka się tu wysokie turzyce tak charakterystyczne dla olsów. Nie ma również prawie wcale mchów, za to często spotyka się rośliny pnące - chmiel i bluszczyk kurdybanek. Brak jest też kęp korzeniowych, w związku z czym roślinność nie ma również kępkowej struktury typowej dla olsu.
Gatunki częste:
Urtica dioica - pokrzywa zwyczajna,
Stachys silvatica - czyściec leśny,
Impatiens noli-tangere - niecierpek pospolity,
Circaea lutetina - czartawa błotna,
Geum urbanum - kuklik pospolity,
Mercurialis perennis - szczyr trwały,
Festuca gigantea - kostrzewa olbrzymia,
Geranium Robertianum - bodziszek cuchnący,
Glechoma hederacea - bluszczyk kurdybanek,
Galeobdolon luteum - gajowiec żółty.
Drzewostan :
Gatunki główne: jesion I bonitacji, olsza czarna I bonitacji.
Gatunki domieszkowe: wiąz, brzoza omszona.
Gatunki podszytowe: kruszyna, leszczyna, bez czarny, porzeczka czarna, czeremcha.
Ols jesionowy odznacza się silnym zwarciem oraz zmieszaniem jednostkowym i kępowym. Z ogólnego tła wydzielają się grupy i małe drzewostany jesionowe.
Warstwa krzewiasta rozwinięta silnie, w lukach z charakterystycznym występowaniem chmielu, pnącego się po pniach i gałęziach drzew.
Runo zielne, wysokie i bujne z pokrzywą jako elementem przewodnim. Brakuje tutaj pospolitych w olsie wysokich turzyc i mchów.
Zdegradowane olsy jesionowe przechodzą w drzewostany osikowo-olszowe, odroślowe, jednogatunkowe olszyny, drzewostany brzozowe lub pobagienne łąki z kępami krzaczastej odroślowej olszy.
Źródło tekstu:
http://www.encyklopedia.lasypolskie.pl/doku.php?id=o:ols-jesionowy-olj