Asset Publisher
JAK LEŚNICY CHRONIĄ I PIELĘGNUJĄ LAS?
Pielęgnowanie lasu, całość czynności gospodarczych związanych z pielęgnowaniem drzewostanu i siedliska, dla utrzymania lub poprawy stabilności mechanicznej drzewostanu i sprawności siedliska, uzyskania wysokiej produkcji surowca drzewnego możliwie najlepszej jakości – przy zachowaniu naturalnej różnorodności biologicznej lasu i jego pozaprodukcyjnych funkcji.
Pielęgnowanie lasu, tj. wykonywanie faktycznych czynności gospodarczych, dotyczących roślinności leśnej, przede wszystkim roślinności drzewiastej (drzew), wykonywane we wszystkich fazach rozwojowych lasu w celu zapewnienia, na możliwie najwyższym poziomie, wypełniania przez las przypisanych mu funkcji dominującej (dominujących), uzupełniającej (uzupełniających) oraz towarzyszącej (towarzyszących) poprzez: - niedopuszczenie do nadmiernego rozwoju chwastów na gruntach we wczesnych okresach po odnowieniu lasu lub zalesieniu gruntów (pielęgnowanie lasu przez zwalczanie chwastów), - kształtowanie właściwej struktury przestrzennej oraz wiekowej drzewostanu oraz korzystnych warunków rozwoju (w tym wzrostu) drzew, preferowanych w toku pielęgnowania lasu, m.in. ze względu na wykazywane cechy fenotypowe, poprzez: usuwanie z drzewostanu drzew, które wypełniły już swoją biotyczną, ochronną lub/oraz produkcyjną rolę w ekosystemie leśnym, lub pozostawianie których mogłoby być niekorzystne dla obecnego lub przyszłego stanu ekosystemu leśnego, oraz poprzez specjalne zabiegi gospodarcze, dotyczące pojedynczych drzew w drzewostanie (np. okrzesywanie drzew stojących).
Czyszczenie wczesne: zabiegi pielęgnacyjne prowadzone w młodych drzewostanach zwykle przed osiągnięciem przez nie zwarcia. Głównym celem czyszczeń wczesnych jest regulacja składu gatunkowego drzewostanu i usunięcie drzew wadliwych. Dokonuje się wtedy selekcji negatywnej polegającej na usuwaniu drzew niepożądanych w drzewostanie. Czyszczenie wczesne są zabiegiem pielęgnacyjnym bez pozyskania drewna, w przypadku zapotrzebowania można pozyskiwać chrust na miotły, faszynę itp.
Czyszczenie późne: zabiegi hodowlane wykonywane w młodnikach do okresu naturalnego wydzielania się drzew. Głównym celem zabiegów jest polepszenie warunków dla drzew zdrowych, prawidłowo wykształconych, uzyskuje się to przez usuwanie drzew przeszkadzających osobnikom, które w przyszłości będą mogły stanowić trzon drzewostanu.
Trzebież wczesna: zabieg, którego celem jest pielęgnacja drzewostanu, zaś produktem ubocznym jest pozyskiwanie drewna; w trzebieżach wczesnych pozyskuje się drewno mało i średniowymiarowe.
Trzebież późna: zabieg, którego celem jest pielęgnacja drzewostanu, zaś produktem ubocznym jest pozyskanie drewna; w trzebieżach pozyskuje się drewno mało-, średnio- wielowymiarowe.
Budki lęgowe: wywieszanie budek lęgowych by zrekompensować zmniejszenia się drzew dziuplastych. Zapewniając miejsca lęgowe w sadach owocowych możemy zmniejszyć ilość szkodliwych owadów i ograniczyć stosowanie środków chemicznych.
Grodzenie upraw leśnych przed zwierzyną: dzięki tym czynnością chronimy uprawę przed zniszczeniami od zwierząt by wyhodować dobry jakościowo drzewostan.
Pułapki fermonowe: są to pułapki na szkodniki owadzie lasu, dzięki nim jesteśmy w stanie zdiagnozować czy naszemu drzewostanowi grozi niebezpieczeństwo i w porę czasu podjąć odpowiednie działania.
Zakładanie remiz: skupisko roślin (zwykle krzewów, drzewek owocowych) służące jako baza pokarmowa (żerowa) oraz ostoja ptactwa i zwierzyny leśnej.
Profilaktyka przeciwpożarowa lasu: profilaktyka przeciwpożarowa jest prowadzona w zasadzie w dwóch podstawowych zakresach: działalności informacyjnej, ostrzegawczej i egzekucyjnej oraz profilaktycznych działań gospodarczych.
Usuwanie niebezpiecznych dla życia ludzi wiatrołomów: (drzewa połamane silnym wiatrem. Wiatrołomy to częsty efekt przechodzenia tornad i silniejszych wiatrów nad lasami), złomów (drzewo którego pień uległ złamaniu, lub krzew, którego pędy uległy złamaniu w wyniku działania czynników naturalnych, wypadku lub katastrofy w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym, lub katastrofy budowlanej.) i wywrotów (drzewo z naderwanym korzeniem, lub całkowicie wywrócone w wyniku działania wiatru, rzadziej w wyniku okiści i deszczu.)
Dbanie o czystość w lesie "W lesie nie wolno śmiecić"!
Źródło tekstu:
encyklopedialesna.pl/haslo/sposoby-przygotowania-gleby-pod-odnowienia/
encyklopedialesna.pl/haslo/pielegnowanie-lasu/
encyklopedialesna.pl/haslo/hodowla-lasu-1/
Asset Publisher
Asset Publisher
OBIEG WODY W PRZYRODZIE
OBIEG WODY W PRZYRODZIE
Woda występująca w przyrodzie jest w nieustannym ruchu od miliardów lat, co zapewnia życie na Ziemi. W czasie przemieszczania się pomiędzy wodami atmosferycznymi, powierzchniowymi i podziemnymi, cząsteczki wody podlegają ciągłym przemianom fazowym, zmieniając kilkakrotnie stany skupienia: gazowy, ciekły i stały. Krążenie wody między atmosferą, hydrosferą i litosferą, zachodzące na skutek wpływu Słońca, siły grawitacyjnej i ruchu Ziemi, nazywamy obiegiem wody tzw. cyklem hydrologicznym. Hydrosfera to tzw. „wodna powłoka”, skupia wszystkie wody na Ziemi zgromadzone w morzach, oceanach, jeziorach, rzekach, bagnach, pokrywie śnieżnej, lodowcach i zbiornikach wód podziemnych. Ruch i przemiany cząsteczek wody zachodzą w obszarze szesnastokilometrowej grubości warstwie atmosfery oraz 800-metrowej warstwie skorupy ziemskiej.
W skrócie obieg wody przebiega następującymi etapami:
- parowanie
- kondensacja pary wodnej
- opady
- przesiąkanie
- spływ do powierzchni ziemi i gruntu
- spływ strumieni, rzek i wód gruntowych do jezior i mórz
- ponowne parowanie
Głównym czynnikiem sprawczym krążenia wody jest energia Słońca, którego ciepło powoduje parowanie wody w stanie ciekłym z powierzchni zbiorników wodnych . Zjawisko to dotyczy oceanów, mórz, rzek, jezior, sztucznych zbiorników. Parują także rośliny lądowe w procesie transpiracji, jak i gleba. Nawet, choć w małym stopniu, paruje woda z organizmów ludzkich i zwierzęcych. Źródłem pary wodnej jest też lód i śnieg, dzięki sublimacji ( przechodzenie ciała stałego w stan gazowy z pominięciem fazy ciekłej). Możemy to zaobserwować np. wiosną , kiedy pod wpływem dużej energii cieplnej Słońca płatki śniegu szybko znikają, mimo że nie widzimy, by śnieg się topił. Jednak głównym źródłem tzw. wody atmosferycznej są morza i oceany, które zajmują ok 70% powierzchni Ziemi. Rocznie z ogromnej powierzchni oceanów paruje ok. 6 razy więcej wody niż z obszarów lądowych.
Powstałe cząsteczki pary wodnej unoszone są przez pionowe ruchy ogrzanego powietrza. Przemiany faz wody w atmosferze zależne są od spadku temperatury. Na pewnej wysokości nad Ziemią w wyniku ochładzania się powietrza i w warunkach nasycenia parą wodną, dochodzi do kondensacji (skraplania) tzn. przemiany stanu gazowego wody w ciekły. W efekcie tworzą się chmury. Cząsteczki pary wodnej skraplają się na tzw. jądrach kondensacji tzn. mikroskopijnych rozmiarów stałych cząstkach. Na nich osiadają produkty kondensacji w postaci kropelek wody lub kryształki lodu powstałe w wyniku resublimacji ( przemiany pary wodnej w ciało stałe z pominięciem fazy ciekłej). W wyższych częściach atmosfery skondensowana para wodna tworzy chmury, w niższych, nisko nad ziemią, powstaje mgła, natomiast na powierzchni ziemi lub przedmiotach, osady np. rosa, szadź czy szron.
Cyrkulacja powietrza przenosi parę wodną i wodę zgromadzoną w chmurach nad lądy.
Gdy temperatura dostatecznie obniży się, krople wody rozrastają się i pod wpływem siły ciężkości spadają z chmur na ziemię w postaci różnych opadów: deszczu, śniegu, krupy, gradu. Większość opadów, bo 80% z ogólnej sumy, trafia do mórz i oceanów, a tylko 20% na kontynenty. Ilość opadów na Ziemi zależy od wielu czynników: odległości od mórz i i oceanów – wraz z nią spada wilgotność powietrza, a to pociąga za sobą zmniejszenie ilości opadów, oraz od wysokości nad poziomem morza.
Woda, która trafia na kontynenty, częściowo wyparowuje z powierzchni lądów z powrotem do atmosfery, część wychwytują rośliny (na skutek transpiracji wraca ponownie do atmosfery). Większość wód opadowych spływa jednak w postaci potoków i rzek do morza -dając odpływ powierzchniowy lub wsiąka ( infiltruje) do gruntu i zasila podziemne wody (gruntowe) dając odpływ gruntowy do zbiorników wodnych: źródła, rzeki, jeziora i morza. Wody powierzchniowe i podziemne kierują się do oceanów zamykając cykl. Część wód opadowych w postaci śniegu, lodu i lodowców jest zatrzymywana ( retencjonowana) na powierzchni lądów i wyłączana z obiegu na dłuższy lub krótszy okres czasu. Po stopnieniu, wody te wracają również do mórz.
Pełny, zamknięty cykl krążenia wody, pomiędzy oceanem, atmosferą i lądem obejmujący wszystkie przemiany wody nazywamy dużym obiegiem ( w skali całego globu) natomiast krążenie wody, które obejmuje tylko parowanie i opad i zachodzi pomiędzy atmosferą i lądem lub atmosferą i oceanem- małym obiegiem wody ( w skali lokalnej).
Na lądzie też są obszary, gdzie wysoka temperatura powoduje intensywne parowanie, które przeważa nad opadami. Są to obszary z niedoborami wody: pustynie, sawanny, stepy, półpustynie.
Człowiek poprzez swoją działalność w coraz większym stopniu wpływa na naturalny obieg wody. Wskutek tego obniża się poziom wód podziemnych, zmniejsza się powierzchnia terenów o właściwościach retencyjnych, to znaczy zdolnych do zatrzymywania wody, wody atmosferyczne, powierzchniowe a nawet gruntowe ulegają zanieczyszczeniu, zmniejsza sie ilość dostępnej wody pitnej. Mimo, że obieg wody gwarantuje zachowanie stałej jej ilości, jednak należy pamiętać, że zasoby dostępnej wody pitnej zmniejszają się. Przyczyn takiego stanu rzeczy jest wiele: zanieczyszczone źródła, topnienie lodowców stanowiących ok. 70% zasobów wody pitnej, wzrost urbanizacji i rozwój przemysłu powodujące większe zużycie wody niż możliwość uzupełnienia jej zasobów w wyniku naturalnych procesów. Każdy z nas może mieć swój wkład w oszczędzanie tego życiodajnego płynu.
Źródło tekstu: