Asset Publisher
gospodarka łowiecka
Fot. Robert Antosz Jelenie byki o zachodzie słońca
Fot. Robert Antosz Jelen byk
Fot. Rafał Witczyk Jeleń byk
Fot. Adam Stangreciak Dzik warchlak
Fot. Przemysław Szczawiński Chmara jeleni bykow
Fot. Adam Stangreciak Dzik
Łowiectwo – jako element ochrony środowiska przyrodniczego stanowi ochronę zwierząt łownych (zwierzyny) i gospodarowanie ich zasobami w zgodzie z zasadami ekologii oraz zasadami racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej i rybackiej.
Ośrodek Hodowli Zwierzyny nr 2 Nadleśnictwa Okonek (OHZ LP „Brokęcino-Bagnisko") został utworzony 19 grudnia 1994 r. na podstawie Decyzji Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa. Pierwotnie składał się on z dwóch obwodów - obwodu nr 2 i nr 3. Od roku 2008 OHZ składa się z jednego obwodu, w całości położonego na obszarze obrębu Okonek. Granica zachodnia obwodu przebiega po granicy województwa wielkopolskiego, natomiast od wschodu i południa lasy ograniczają grunty wiejskie i miejskie miejscowości: Wilcze Laski, Brokęcino, Okonek, Borucino, Pniewo i Ciosaniec. Na południu kompleks ten łączy się na niewielkim odcinku z lasami Nadleśnictwa Jastrowie. Całość OHZ „Brokęcino Bagnisko” znajduje się w zasięgu administracyjnym Nadleśnictwa Okonek. W centralnej części opisywanego kompleksu leśnego, występuje ogromny obszar bezleśny. Jest to związane z wcześniejszym użytkowaniem tego terenu jako poligon wojskowy.
Teren ten jest pozostawiony do naturalnej sukcesji roślinności, a także częściowo zamieniony na obszar ochrony wrzosowisk. Urozmaicone ukształtowanie terenu oraz różnorodność form przyrodniczych daje duże możliwości do prowadzenia gospodarki łowieckiej.
Główne gatunki gospodarcze na terenie łowiska stanowią jelenie, sarny oraz dziki. W roku 2020 szacowna liczebność zwierzyny grubej wyniosła kolejno około: 450 sztuk jelenia, 600 sztuk sarny, 200 sztuk dzików. Dodatkowo w obwodzie spotkać można wiele gatunków zwierzyny drobnej, takiej jak: lis, jenot, borsuk, tchórz oraz ptaków (gęsi, gołębie oraz słonki). Z gatunków chronionych na terenie obwodu występują wilki, których obecność świadczy o naturalnych charakterze łowiska. W chwili obecnej w części podmokłej OHZ na stałe zadomowiły sie również łosie.
Podstawowymi celami funkcjonowania OHZ LP „Brokęcino - Bagnisko” jest prowadzenie wzorcowego zagospodarowania łowiska i wdrażanie nowych osiągnięć z zakresu łowiectwa, prowadzenie badań naukowych, hodowla zwierząt łownych, prowadzenie szkoleń z zakresu łowiectwa.
Wysoki poziom zagospodarowania Ośrodka Hodowli Zwierzyny nr 2 utrzymany jest m.in. poprzez: systematyczne powiększanie i należyte uprawianie poletek łowieckich, zakładanie i pielęgnowanie sadów, utrzymywanie łąk w wysokiej kulturze uprawy i zakładanie nowych. Przydatność tego obszaru dla zwierzyny zwiększyły również ostatnie działania Nadleśnictwa Okonek, a mianowicie:
wydzierżawienie obszarów łąk w celu regularnego wykaszania, projekt poprawy warunków bytowania ptactwa wodno – błotnego realizowany wspólnie ze Stowarzyszeniem Jestem na Ptak, w ramach którego realizowane będzie wykaszanie części terenów oraz podniesienie poziomu wody w dorzeczu rzeki Czarnej. Uprawianie poletek łowieckich oraz koszenie łąk śródleśnych ma korzystny wpływ na ograniczenie szkód wyrządzonych w uprawach rolnych przez zwierzynę leśną.
Na terenie OHZ-tu oprócz realizacji celów związanych z prowadzeniem zagospodarowania łowisk wykonywane są również polowania. Połączenie wysokich stanów zwierzyny z urozmaiconą konfiguracją terenową łowiska sprzyja atrakcyjnym polowaniom. Szczególnie ciekawą przygodą łowiecka są polowania na jelenie byki podczas rykowiska. Ukształtowanie terenu umożliwia koncentrację jeleni podczas rykowiska w trudnodostępnych terenach. Dlatego też w tych właśnie miejscach odbywają się, jedne z bardziej widowiskowych rykowisk w regionie.
Asset Publisher
Asset Publisher
OBIEG WODY W PRZYRODZIE
OBIEG WODY W PRZYRODZIE
Woda występująca w przyrodzie jest w nieustannym ruchu od miliardów lat, co zapewnia życie na Ziemi. W czasie przemieszczania się pomiędzy wodami atmosferycznymi, powierzchniowymi i podziemnymi, cząsteczki wody podlegają ciągłym przemianom fazowym, zmieniając kilkakrotnie stany skupienia: gazowy, ciekły i stały. Krążenie wody między atmosferą, hydrosferą i litosferą, zachodzące na skutek wpływu Słońca, siły grawitacyjnej i ruchu Ziemi, nazywamy obiegiem wody tzw. cyklem hydrologicznym. Hydrosfera to tzw. „wodna powłoka”, skupia wszystkie wody na Ziemi zgromadzone w morzach, oceanach, jeziorach, rzekach, bagnach, pokrywie śnieżnej, lodowcach i zbiornikach wód podziemnych. Ruch i przemiany cząsteczek wody zachodzą w obszarze szesnastokilometrowej grubości warstwie atmosfery oraz 800-metrowej warstwie skorupy ziemskiej.
W skrócie obieg wody przebiega następującymi etapami:
- parowanie
- kondensacja pary wodnej
- opady
- przesiąkanie
- spływ do powierzchni ziemi i gruntu
- spływ strumieni, rzek i wód gruntowych do jezior i mórz
- ponowne parowanie
Głównym czynnikiem sprawczym krążenia wody jest energia Słońca, którego ciepło powoduje parowanie wody w stanie ciekłym z powierzchni zbiorników wodnych . Zjawisko to dotyczy oceanów, mórz, rzek, jezior, sztucznych zbiorników. Parują także rośliny lądowe w procesie transpiracji, jak i gleba. Nawet, choć w małym stopniu, paruje woda z organizmów ludzkich i zwierzęcych. Źródłem pary wodnej jest też lód i śnieg, dzięki sublimacji ( przechodzenie ciała stałego w stan gazowy z pominięciem fazy ciekłej). Możemy to zaobserwować np. wiosną , kiedy pod wpływem dużej energii cieplnej Słońca płatki śniegu szybko znikają, mimo że nie widzimy, by śnieg się topił. Jednak głównym źródłem tzw. wody atmosferycznej są morza i oceany, które zajmują ok 70% powierzchni Ziemi. Rocznie z ogromnej powierzchni oceanów paruje ok. 6 razy więcej wody niż z obszarów lądowych.
Powstałe cząsteczki pary wodnej unoszone są przez pionowe ruchy ogrzanego powietrza. Przemiany faz wody w atmosferze zależne są od spadku temperatury. Na pewnej wysokości nad Ziemią w wyniku ochładzania się powietrza i w warunkach nasycenia parą wodną, dochodzi do kondensacji (skraplania) tzn. przemiany stanu gazowego wody w ciekły. W efekcie tworzą się chmury. Cząsteczki pary wodnej skraplają się na tzw. jądrach kondensacji tzn. mikroskopijnych rozmiarów stałych cząstkach. Na nich osiadają produkty kondensacji w postaci kropelek wody lub kryształki lodu powstałe w wyniku resublimacji ( przemiany pary wodnej w ciało stałe z pominięciem fazy ciekłej). W wyższych częściach atmosfery skondensowana para wodna tworzy chmury, w niższych, nisko nad ziemią, powstaje mgła, natomiast na powierzchni ziemi lub przedmiotach, osady np. rosa, szadź czy szron.
Cyrkulacja powietrza przenosi parę wodną i wodę zgromadzoną w chmurach nad lądy.
Gdy temperatura dostatecznie obniży się, krople wody rozrastają się i pod wpływem siły ciężkości spadają z chmur na ziemię w postaci różnych opadów: deszczu, śniegu, krupy, gradu. Większość opadów, bo 80% z ogólnej sumy, trafia do mórz i oceanów, a tylko 20% na kontynenty. Ilość opadów na Ziemi zależy od wielu czynników: odległości od mórz i i oceanów – wraz z nią spada wilgotność powietrza, a to pociąga za sobą zmniejszenie ilości opadów, oraz od wysokości nad poziomem morza.
Woda, która trafia na kontynenty, częściowo wyparowuje z powierzchni lądów z powrotem do atmosfery, część wychwytują rośliny (na skutek transpiracji wraca ponownie do atmosfery). Większość wód opadowych spływa jednak w postaci potoków i rzek do morza -dając odpływ powierzchniowy lub wsiąka ( infiltruje) do gruntu i zasila podziemne wody (gruntowe) dając odpływ gruntowy do zbiorników wodnych: źródła, rzeki, jeziora i morza. Wody powierzchniowe i podziemne kierują się do oceanów zamykając cykl. Część wód opadowych w postaci śniegu, lodu i lodowców jest zatrzymywana ( retencjonowana) na powierzchni lądów i wyłączana z obiegu na dłuższy lub krótszy okres czasu. Po stopnieniu, wody te wracają również do mórz.
Pełny, zamknięty cykl krążenia wody, pomiędzy oceanem, atmosferą i lądem obejmujący wszystkie przemiany wody nazywamy dużym obiegiem ( w skali całego globu) natomiast krążenie wody, które obejmuje tylko parowanie i opad i zachodzi pomiędzy atmosferą i lądem lub atmosferą i oceanem- małym obiegiem wody ( w skali lokalnej).
Na lądzie też są obszary, gdzie wysoka temperatura powoduje intensywne parowanie, które przeważa nad opadami. Są to obszary z niedoborami wody: pustynie, sawanny, stepy, półpustynie.
Człowiek poprzez swoją działalność w coraz większym stopniu wpływa na naturalny obieg wody. Wskutek tego obniża się poziom wód podziemnych, zmniejsza się powierzchnia terenów o właściwościach retencyjnych, to znaczy zdolnych do zatrzymywania wody, wody atmosferyczne, powierzchniowe a nawet gruntowe ulegają zanieczyszczeniu, zmniejsza sie ilość dostępnej wody pitnej. Mimo, że obieg wody gwarantuje zachowanie stałej jej ilości, jednak należy pamiętać, że zasoby dostępnej wody pitnej zmniejszają się. Przyczyn takiego stanu rzeczy jest wiele: zanieczyszczone źródła, topnienie lodowców stanowiących ok. 70% zasobów wody pitnej, wzrost urbanizacji i rozwój przemysłu powodujące większe zużycie wody niż możliwość uzupełnienia jej zasobów w wyniku naturalnych procesów. Każdy z nas może mieć swój wkład w oszczędzanie tego życiodajnego płynu.
Źródło tekstu: